De klank die je niet uit je filter krijgt
Je werkt aan een track en hoort in je referentie een geluid dat je niet kunt namaken: een glazige bell die uitsterft in een ademende wolk van textuur. Je opent je vertrouwde synth, kiest een saw, draait aan de cutoff en sleept aan envelopes. Het wordt warm, het wordt dik, maar glas wordt het niet. Dat ligt niet aan je kunde en ook niet aan je synth. Het ligt aan de methode: subtractieve synthese is een van de vele manieren om klank te maken, en sommige klanken liggen buiten haar bereik.
Wat je in dit hoofdstuk leert
- Je onderscheidt vijf belangrijke synthesevormen conceptueel: wavetable, FM/PM, additive, granular en physical modelling.
- Je kiest een methode op basis van het gedrag dat je zoekt, niet op basis van genre-gewoontes.
- Je gebruikt modulatie om timbre in de tijd te laten bewegen, met per methode de juiste parameter.
- Je reduceert elke complexe sound tot drie vragen: welke bron, welke beweging, welke processing.
Voor wie dit hoofdstuk is
Voor iedereen die verder wil dan presets doorklikken en wil begrijpen waarom een klank doet wat hij doet. Aanbevolen voorkennis is Module 14 (Synthesis Fundamentals): begrippen als oscillator, filter, envelope en LFO gebruiken we hier zonder ze opnieuw op te bouwen. Mis je een begrip, dan vind je het in de gratis introlessen van eerdere modules.
Een voorproefje van het kernidee
Elke synthesevorm beantwoordt dezelfde twee vragen: hoe ontstaat het spectrum, en hoe beweegt dat spectrum in de tijd. Subtractief antwoordt: begin rijk en filter weg. Wavetable antwoordt: schuif door een stapel golfvormen. FM antwoordt: laat de ene oscillator het spectrum van de andere vormen. Additive antwoordt: bouw het spectrum sinus voor sinus op. Granular en physical modelling antwoorden: begin bij bestaande audio of bij een trillend model en laat dat leven. Vijf methodes, vijf antwoorden, en geen ervan is aan een genre gebonden. In de volgende lessen leer je ze stuk voor stuk kennen, steeds met je oren voorop.