Je sleept een pianopartij uit een oud project naar een nieuw project. Zelfde noten, zelfde timing, en toch klinkt het ineens compleet anders: het nieuwe instrument reageert veel feller op je aanslag en de sustainpedaal lijkt niets te doen. Er is niets kapot. Je hoort precies wat MIDI is: een reeks instructies, geen geluid. De partij beschrijft welke toetsen wanneer en hoe hard worden ingedrukt en welke besturing daarbij hoort. Welk geluid daaruit komt, bepaalt het instrument dat die instructies ontvangt. Zodra dat kwartje valt, verandert je hele manier van werken: je weet waar je moet zoeken als iets anders klinkt dan verwacht, en je weet welke laag je moet bewerken om een partij te laten leven.
Wat je in dit hoofdstuk leert
- MIDI van audio onderscheiden en uitleggen waarom een MIDI-noot geen klank heeft totdat een instrument hem uitvoert.
- De kernberichten herkennen en bewust inzetten: Note On, Note Off, velocity, Control Change, pitch bend, sustain en program change.
- Latency van jitter onderscheiden, en weten welke van de twee je kunt compenseren.
- MPE en MIDI 2.0 op hoofdlijnen plaatsen, zonder marketingtaal.
Voor wie is dit hoofdstuk
Voor iedere producer die met een piano roll of een MIDI-keyboard werkt. Je hebt geen voorkennis nodig; een controller is handig maar niet verplicht, alles kan ook met de muis. Ken je Module 7 over latency en buffers, dan herken je een aantal begrippen. Zo niet, dan leggen we alles wat je nodig hebt hier opnieuw uit.
Een voorproefje: partituur en uitvoerder
Technisch feit: een MIDI-bericht bevat geen audio. Denk aan bladmuziek: de partituur klinkt niet, het orkest klinkt. MIDI is de partituur, je instrument is de uitvoerder. Daarom kun je eindeloos aan een MIDI-partij schaven zonder ooit klankkwaliteit te verliezen, want er is geen audio om te beschadigen. En daarom klinkt dezelfde partij bij elk instrument anders. In de volgende les werken we dit model volledig uit, van losse berichten tot een workflow waarmee je elk MIDI-probleem systematisch oplost.